„Na wschodniej granicy ziem japońskich leży wielkie pasmo gór, za którymi rozciąga się kraina Włochatych Ludzi”. W XIX wieku w ich dziejach pojawił się ważny polski wątek.

Byli ludnością autochtoniczną, zamieszkującą odwiecznie północne tereny wysp Honsiu, Hokkaido (Japonia), Sachalin, Wyspy Kurylskie i południowe krańce Kamczatki (Federacja Rosyjska). Od mongoloidalnych sąsiadów różnił ich nieorientalny wygląd, szczególnie bujne owłosienie. Posługiwali się własnym językiem, niespokrewnionym z żadnym innym, posiadającym 19 dialektów. Współcześnie największe skupiska Ajnów istnieją jeszcze na Hokkaido, jednym z nich jest gmina Biratori.

Ajnowie prowadzili gospodarkę zbieracko-łowiecką, trudnili się handlem z kupcami japońskimi. Pierwsze wzmianki o nich pochodzą z VII-VIII wieku. W zapiskach dotyczących walk na Ezo (dawna nazwa Hokkaido) można przeczytać, że „na wschodniej granicy ziem japońskich leży wielkie pasmo gór, za którymi rozciąga się kraina Włochatych Ludzi”. Do XVI wieku Ajnowie byli niemal wyłącznymi mieszkańcami Ezo. Jednakże napór japońskich osadników skutkował coraz ostrzejszymi zatargami i konfliktami. W efekcie przegranych wojen Ajnowie byli zmuszani do ciężkiej pracy na rzecz nowych panów.

Źródła: Kontynenty
Tags:
  • Ajnowie
  • magazyn Kontynenty
  • Japonia
  • antropologia
  • Bronisław Piłsudski