Sepsa to bardzo poważna choroba, której leczenie powinno być wdrożone zaraz po wykryciu objawów. Najczęstszym ogniskiem zakażenia są zainfekowane narządy, protezy, dreny, cewniki, tkanki. Nieleczona może prowadzić do martwicy skóry, a nawet śmierci. Sprawdź, jak wykrywać i zapobiegać infekcji.

Czym objawia się sepsa?

W zakażeniu stosuje się pojęcia tj. sepsa, ciężka sepsa i wstrząs septyczny. Pierwsze zagadnienie dotyczy najłagodniejszej odmiany, o najmniej nasilonych objawach. Drugi typ prowadzi do wielonarządowej niewydolności organizmu, natomiast wstrząs jest najcięższą formą, która występuje wraz z obniżeniem ciśnienia tętniczego, którego nie da się zwalczać przetaczaniem płynów. Co może prowadzić do infekcji? Jak powinien przebiegać proces leczenia?

Czym jest sepsa i jak długo się rozwija?

Sepsa to przypadłość spowodowana infekcją bakteryjną, wirusową lub grzybiczą. Zakażenie rozwija się, gdy w organizmie wydzielają się substancje chemiczne, które pierwotnie miały zwalczać zakażenie, ale przy nieprawidłowym oddziaływaniu potrafią prowadzić do reakcji zapalnej.

Zakażenie sepsą dzieli się na dwa rodzaje: sepsę szpitalną oraz pozaszpitalną.

Sepsa szpitalna (posocznica) rozwija się u pacjentów:

  • po operacjach, 
  • obciążonych chorobami przewlekłymi, 
  • mechanicznie wentylowanych,
  • z protezami,
  • z wszczepionymi urządzeniami,
  • żywionych dojelitowo,
  • u których zostają przetaczane płyny krwiopochodne.

Sepsa pozaszpitalna może występować u osób, które nie były obarczone ryzykiem występowania posocznicy. Może zachorować każdy, jednak większe szanse na zakażenie mają osoby ze słabą odpornością lub brakiem śledziony.

Jakie objawy mogą świadczyć o sepsie?

Sepsa może objawiać się:

  • nieprawidłową temperaturą ciała: powyżej 38 st. C lub niższą niż 36 st. C,
  • osłabieniem,
  • złym samopoczuciem,
  • wzrostem stężenia glukozy we krwi (przy braku cukrzycy),
  • dużymi obrzękami na ciele,
  • przyspieszonym rytmem serca powyżej 90 uderzeń/min i oddechem 30/min,
  • dezorientacją, zaburzeniem świadomości,
  • nieblednącą wysypką wybroczynową,
  • podwyższonym wskaźnikami np. CRP, PCT, 
  • zaburzeniem krzepnięcia krwi,
  • hipoksemią.

Proces leczenia powinien być natychmiast wdrożony, gdy zostanie zdiagnozowana sepsa. Nieodpowiednio podjęte kroki działania mogą skutkować niewydolnością narządów, wstrząsem septycznym, a nawet śmiercią.

Diagnostyka i leczenie objawów sepsy

Sepsa może zostać skutecznie wykryta poprzez objawy kliniczne, badania laboratoryjne (mikrobiologiczne) i obrazowe. Fazy rozwoju sepsy są trudne do jednoznacznej oceny. Aby poznać patogen odpowiedzialny za zakażenie, stosuje się tzw. posiew. Najważniejszym materiałem do badań jest krew. Jeżeli lekarz podejrzewa wystąpienie sepsy, może dodatkowo zlecić pobranie:

  • moczu,
  • zawartości ropni,
  • płynu z jamy opłucnej,
  • wydzielin z dróg oddechowych,
  • płynów mózgowo-rdzeniowych,
  • badanie rentgenowskie płuc, 
  • badanie ultrasonograficzne brzucha,
  • wykonanie tomografii komputerowej.

Badanie laboratoryjne pomaga wykryć ognisko zakażenia i główny patogen. W tym celu zwraca się uwagę na poziom:

  • APPT,
  • gazometrii,
  • glukozy,
  • prokalcytoniny,
  • morfologii krwi z rozmazem,
  • liczby płytek krwi,
  • stężenia mleczaków,
  • INR,
  • kreatyniny,
  • białek C-reaktywne.

W przypadku sepsy postępowanie medyczne polega na rozpoczęciu antybiotykoterapii oraz wprowadzeniu leków niwelujących niepożądane dolegliwości. W pierwszej kolejności stosuje się ogólne lekarstwa na patogeny, a dopiero po dokładnym posiewie wyznacza ich rodzaj i dobiera właściwe antybiotyki.

W objawowym leczeniu sepsy zalecane jest:

  • dostarczanie odpowiedniej ilość płynów,
  • działanie drenażowe ropni,
  • wdrożenie procesu przeciwwstrząsowego,
  • kontrolowanie stanu glikemii (leczenie kwasicy),
  • przetaczanie substancji do krwi,
  • stosowanie dojelitowego żywienia,
  • zapobieganie chorobie zakrzepowo-zatorowej oraz owrzodzeniom,
  • poprawne postępowanie w przypadku mechanicznej wentylacji płuc,
  • leczenie niewydolności oddechowej i nerek lub wszelkich zaburzeń układu krążenia. 

Czym może skutkować nieleczona sepsa?

Jakie mogą być negatywne rokowania sepsy? Pacjenci hospitalizowani na Oddziale Intensywnej Terapii są obarczeni ryzykiem zgonu w 16%. U osób z ciężką odmianą sepsy jest to już 36%, a ze wstrząsem septyczny 58%.

Sepsa może również prowadzić do innych powikłań:

  • martwicy tkanek obwodowych i skóry, co skutkować może amputacją,
  • zapalenia opon mózgowych, ropni i niedotlenienia mózgu, czego następstwami mogą być porażenia kończyn, niedosłuch, padaczka, zaburzenia emocjonalne i problemy z pamięcią.

Aby zapobiegać zachorowaniu wywołanym patogenami, można skorzystać z bezpiecznego i skutecznego szczepienia przeciwko meningokokom, pneumokokom czy Hlb. Oprócz tego warto również stosować kilka poniższych zasad:

  • unikaj dzielenia się posiłkiem i picia z tej samem butelki z innymi osobami,
  • staraj się ograniczać przebywanie w zamkniętych, niewentylowanych pomieszczeniach w dużym skupisku ludzi,
  • nie lekceważ objawów infekcji jamy ustnej,
  • regularnie odbywaj kontrole stomatologiczne,
  • udaj się do lekarza i przyjmij profilaktyczne leki, jeżeli w twojej rodzinie ktoś chorował na tę inwazyjną chorobę. 

Szybko wykryta sepsa i wdrożony proces leczenia może dać szansę na skuteczne pozbycie się choroby. W ocenie rokowań postępowania infekcji najważniejszą rolę odgrywa szybka diagnoza i typ sepsy.

EK

Źródła: Fakt online
Tags:
  • pacjentka z sepsą
  • choroba
  • leczyli ją na grypę miała sepsę
  • sepsa